gototopgototop
top
logo

BIIP


Kącik Pedagogiczny
Twoje dziecko idzie pierwszy raz do szkoły? PDF Drukuj Email

Twoje dziecko idzie pierwszy raz do szkoły?

                                  Zobacz, jak mu pomóc


Jeśli nasze dziecko idzie do szkoły po raz pierwszy warto pamiętać, że jest to dla niego zupełnie nowa sytuacja, musimy więc zrobić wszystko, by je z nią oswoić.
Mimo iż jego lęki mogą wydawać się z perspektywy dorosłego nieco błahe, nie bagatelizujmy ich. Opowiedzmy o nowych obowiązkach – chodzeniu na zajęcia czy odrabianiu lekcji tak żeby miało poczucie kontroli nad nieznaną sytuacją. Zapoznajmy dziecko z planem dnia – opiszmy kolejne kroki i przedstawmy czego może się spodziewać w nowym otoczeniu. Dobrym pomysłem może być pokazanie budynku szkoły jeszcze przed pierwszymi zajęciami, wyjaśnienie, jak dokładnie będą wyglądać zajęcia, ile będą trwały, jak należy się podczas nich zachowywać i dlaczego to takie ważne żeby w nich uczestniczyć.

Natomiast jeśli dziecko niechętnie wraca do szkoły po wakacjach, spróbujmy dowiedzieć się co jest prawdziwym powodem. Być może źródło napięcia nie jest związane z samą szkołą, ale ze złymi relacjami z kolegami lub nauczycielami. Pamiętajmy, że wiek szkolny to okres, w którym człowiek szuka akceptacji, szczególnie ze strony rówieśników. Spróbujmy porozmawiać z dzieckiem i postarać się zrozumieć jego podejście do sytuacji. Możemy podsunąć mu kilka dobrych rad, ale pamiętajmy, że problem należy rozwiązywać razem z nim, a nie zamiast. W ciągu 2 miesięcy wakacji dziecko zdążyło przyzwyczaić się do odpoczynku, w szkole natomiast ma do wykonania trudne zadania, z których musi się wywiązać. Dlatego często buntuje się przed powrotem do nauki. To naturalna reakcja – dorośli również często nie mają ochoty wracać do pracy po urlopie.


Natomiast jeśli dziecko ma trudności jedynie z powrotem do codziennej rutyny pełnej nauki i pracy, postarajmy się wprowadzać zmiany możliwie jak najłagodniej. Na początku roku szkolnego nie powinniśmy wymagać od uczniów 100 proc. wydajności – w tym czasie można pozwolić im na nieco więcej swobody. Przedstawiajmy naukę jako ekscytującą przygodę, a nie przykry i straszny obowiązek.

 

dr Paulina Sobiczewska – psycholog Uniwersytet SWPS, kierownik SWPS Training

 
Dlaczego trudno być rodzicami nastolatka? PDF Drukuj Email

Młodzi ludzie buntują sie przeciw dorosłym, a rodzice są pierwszymi dorosłymi, przeciw którym ten bunt jest skierowany. Dzieci w okresie dorastania chcą być traktowane jak dorosłe. Nie godzą się z zakazami i ograniczeniami stosowanymi przez rodziców. Taka postawa jest wyrazem naturalnego w tym wieku dążenia do wyodrębnienia się i uzyskania niezależności, ale najczęściej rodzi konflikty.
Dla nastolatków najważniejsza staje sie grupa rówieśnicza. Bycie w grupie rodzi konieczność dopasowania się do niej, uzyskania akceptacji - czasem za wszelką cenę, wbrew temu, czego oczekują dorośli. Często młodzi ludzie darzą większym zaufaniem przyjaciół niż rodziców, dlatego próby ograniczenia im swobody w tym zakresie na ogół kończą sie niepowodzeniem. Dla rodziców to trudny test wytrzymałości, cierpliwości i rodzicielskiej miłości.
Dlatego dorastające dzieci potrzebują naszej dyskretnej obecności, dostępności i gotowości do udzielania im pomocy.

 
Rodzicu czy umiesz zachęcać dziecko do nauki ? PDF Drukuj Email

Jak rozmawiać z dziećmi o szkole?

Nikt formalnie nie przygotowuje rodziców do roli, jaką przyszło im pełnić − nikt nie uczy, jak być dobrymi rodzicami. Zazwyczaj powielane są wzorce, które obowiązywały w domu rodzinnym. Niestety, nie zawsze warto do nich wracać. Czasem rodzice wspierają się uczestnictwem w warsztatach czy lekturą dostępnych na rynku poradników.

Rodzice chcą wiedzieć ,co się dzieje w szkole .Rodzice są naturalnie zainteresowani tym, jak ich dziecko radzi sobie w szkole. Pytają dzieci o stopnie, o to ,nad czym pracują, jakie mają relacje z nauczycielami i rówieśnikami .Nie zawsze robią to w odpowiedni sposób. Tymczasem wystarczy umiejętnie zadać pytanie, aby dziecko otworzyło się na kontakt, czuło się wysłuchane i zrozumiane. Dziecko traktowane w ten sposób będzie lepiej sobie radziło w trudnych sytuacjach, będzie czuło, że to, co przeżywa, jest ważne.

Wiele dzieci, przekraczając próg domu nieodmiennie słyszy:

• Jak było w szkole? lub • Co dziś dostałeś?

Jak reagują na te pytania? Szczegółowo opowiadają przebieg szkolnego dnia czy raczej wzruszają ramionami, bąkają coś od niechcenia i szybko zamykają za sobą drzwi swojego pokoju? Wiele dzieci na tak zadane pytania reaguje zdawkowym: W porządku lub Nic. Ich odpowiedź jest w dużym stopniu uzależniona od tego, co rzeczywiście się wydarzyło, czy czują, że mogą się z rodzicami podzielić nowinami, czy sądzą, że rodzic naprawdę chce ich wysłuchać, czy są przekonane, iż reakcja rodzica będzie odpowiednia.

Jak zacząć rozmowę?

Czasem w ogóle nie trzeba pytać .Wystarczy powitać dziecko w domu, przytulić, uśmiechnąć się, usiąść z nim do wspólnego posiłku, wyczuć emocje dziecka, powiedzieć mu o nich. To może wystarczyć, aby dziecko się otworzyło przed rodzicem. Czasem warto poczekać z pytaniami o szkołę, pozwolić dziecku wybrać moment, gdy będzie chciało opowiedzieć o tym, co się danego dnia wydarzyło.

Cdn……

autorka: Beata Zielińska-Rocha poradnik Mądra pochwała, twórcza krytyka.



 
Co wiemy o narkotykach? PDF Drukuj Email
Wielu rodziców obawia się czy jego nastoletnie dziecko nie sięga, bądź nie sięgnie po narkotyki. Młody wiek ma to do siebie, że wszelkie przeżycia mają podłoże doświadczalne. Słowa, ostrzeżenia dorosłych w wielu przypadkach tylko napędzają ciekawość. Skoro trudno zapobiegać, trzeba jak najszybciej dowiedzieć się czy nasze dziecko miało kontakt z narkotykami.Nagła zmiana nastroju, izolowanie się, spadek zainteresowania sportem, szkołą, hobby, zmiana przyjaciół, kłamstwa, ciche powroty do domu, słodka woń oddechu, włosów, ubrań to pierwsze symptomy, na które powinniśmy zwrócić uwagę.
Poszanowanie prywatności dziecka jest podstawą naszych dobrych stosunków, ale przy okazji pobytu w jego pokoju powinny zainteresować nas pozornie nic nie znaczące przedmioty: fajki, fifki, bibułki, okopcone sreberka, fiolki, małe, foliowe torebeczki, malutkie kartoniki z kolorowymi nadrukami. Kolorowe pastylki z wzorkami, brązowe kuleczki, kamyczki, kryształki, nasiona, liście, biały proszek, suszone grzybki w posiadaniu naszego nastolatka to już sytuacja alarmująca.
Bogactwo środków odurzających, które bez większego problemu można obecnie zdobyć jest ogromne, a każdy z nich wywołuje trochę inne objawy. Rodzice poza znajomością własnego dziecka winni być zorientowani w możliwych objawach towarzyszących zażywaniu narkotyków.
Amfetamina- wzmożona aktywność, euforia, polepszenie nastroju, wzrost ciśnienia, kołatanie serca, wzrost temperatury ciała, brak apetytu.
Barbituriany- zaburzenia koordynacji ruchów, senność, ograniczenie świadomości.
Ecstasy- zaburzenia snu, powiększone źrenice, brak apetytu, omdlenia, nadmierna potliwość, huśtawka nastrojów, podwyższone ciśnienie i temperatura ciała.
Crack- wychudzenie, zaburzenia mowy, pracy serca i oddechu, powiększone źrenice.
Grzyby halucynogenne- brak kontaktu z otoczeniem, obojętność, gadatliwość, nadmierna wesołość, rozmowy z wyimaginowanymi osobami.
Haszysz, Marihuana- przekrwione oczy, powiększone źrenice, wysokie ciśnienie, przyspieszone tętno, napady śmiechu, omamy, mdłości.
Kokaina- niepokój psychoruchowy, nadpobudliwość, agresja, mocno rozszerzone źrenice, agresja, impotencja, drżenie mięśni, przyspieszony oddech.
LSD- zaburzenia orientacji w przestrzeni, rozszerzone źrenice, potliwość, drżenia i sztywnienie mięśni, ślinotok, uczucie głodu.
Morfina- od euforii poprzez zobojętnienie do uśpienia.
Khat- euforia jak po amfetaminie, zwiększenie sił fizycznych
Substancje wziewne- kaszel, katar, mdłości, krwawienia z nosa, zapalenia spojówek, zaburzenia mowy, trudności z chodzeniem, cuchnące włosy, fantazjowanie, omamy, nadwrażliwość na światło.
Żródło- Dział: Pedagogika / Młodzież  Autor artykułu: mosqua
 
Warto się uśmiechać nawet wtedy, gdy nie mamy na to ochoty. PDF Drukuj Email

Nawet wymuszony uśmiech redukuje negatywne skutki stresu - przekonuje Tara Kraft z University of Kansas.

Chętnych, którzy zgłosili się do udziału w eksperymencie, podzielono na grupy. Członków jednej poproszono, by postarali się przyjąć obojętny wyraz twarzy, drugiej – naturalny uśmiech. Zadaniem osób z trzeciej grupy było natomiast umieszczenie między wargami chińskiej pałeczki – dzięki temu ich usta w sposób nienaturalny przybrały wyraz uśmiechnięty. Połowę z tych badanych poproszono przy tym, by starali się okazywać radość na twarzy.

Następnie lekko zestresowano badanych – przydzielono im do wykonania kilka zadań. Mieli między innymi zanurzać dłoń w lodowatej wodzie lub rysować niedominującą ręką (praworęczni lewą, leworęczni – prawą) gwiazdę, patrząc na jej odbicie w lustrze. W tym czasie mierzono badanym tętno oraz ciśnienie – wyniki miały stanowić podstawę do określenia poziomu stresu.

Okazało się, że osoby z „uśmiechniętej” grupy (także te z pałeczką w ustach) były mniej zestresowane niż badani, którzy przybrali neutralny wyraz twarzy. Ci, którzy dostali pałeczkę, ale nie zostali poinstruowani, by się uśmiechać, mieli lekko podniesione tętno, ale i tak niższe niż grupa kontrolna.  Na podstawie tego eksperymentu badaczka stwierdziła, że uśmiechanie się może zredukować stres, a w związku z tym zapobiegać chorobom z nim związanym.

 

Źródło: livesicience.com

 
« pierwszapoprzednia123następnaostatnia »

Strona 1 z 3
Joomla SEO powered by JoomSEF

Szukaj


bottom

Stworzone dzięki Joomla!.
Warning: call_user_func() expects parameter 1 to be a valid callback, function 'tdo' not found or invalid function name in /home/gimdra2/domains/gimdrawsko.eu/public_html/templates/themza_j15_07/html/pagination.php on line 153
Valid XHTML and CSS.

iptv smart iptv samsung smart iptv samsung smart iptv motor kurye moto kurye kurye motorlu kurye